|
مقالات جدید

محمد
جواد احمدي
بهار وجواني در شعرامام خميني و حافظ
بهاروجواني دو همزاد اند آنگونه همزادهم كه هرگاه
شاعران از بهار سروده اند از جواني مدد گرفته اند
واگر از جواني يادي كنند
ياد
روي بها رمي افتند چنان كه امام خميني عارف ،شاعر
،مرجع ديني وسياسي عصر ما از بهار وجواني چنين
سروده است:
بهــــار آمـــد جواني را زســـر گيـرم
كنار يار بنشينم زعمر خود ثمر گيرم
بهار در انديشه عارفان شاعروشاعران عارف بهار
عاشقي ودلدادگي است واين بهار است كه شاعران
راوامي دارد كه رستاخيز واژگان بي آفرينند.
بهار فصل مهماني غزل وبلبل ، گل وشكوفه، ايام
عطاريي ياس ومريم، است.
از
منظر امام خميني بهار راز سر بمهر اميد وخوان
گسراني باغ وسبزه وگل ورياحين وفصل رويش راز وناز
يار ورقص وطرب است:
بهـــار آمــــد وگلزارنورباران شـــد
چمن زعشق رخ يار لاله افشان شد
روز
هاي بارش نور،لاله افشاني ،عشق سرايي ومستي عالم
وآدم ،فصل زدودن غم واندوه وخماري مي خوران بيدل
است:
ميــلاد گــل وبهار جان آمــد
برخيز كه عيد مي كشان آمد
وقت
دميدن جان تازه به كالبد جهان ،تجوانه زدن بخت
پيران دل باخته، آزاد شدن مرغ از قبس ، وزيدن نسيم
وبردن پيام يار وشرح مهجوري وسوز فراق،نقاب از رخ
يار برگرفتن ودست افشان وسرود خوان تا كوي يار
رفتن است:
دست افشان سركو ي نگار آمــده ام
پاي كوبان ز پي نغمه ي تار آمده ام
از
نگاه امام خميني دربهاراست كه دشت ودمن وباغ
وبوستان حكايت از جلوه وجمار آن ياري بي مثال وآن
معشوق الست است:
آمد بهار وبوستان شد رشك ملك فردوس برين
گلها شكفتـــه در چمــن چــون روي يارنازنين
البته يار عارفان وعشق بازي عارفان يار وعشق خاكي
نيست بلكه اين دلدادگي ومي گساري ريشه در الست
دارد وحكايت از آن رجعت دوباره مي كند به فرموده
مولاناي بزرگ:
بشــنو از ني چون حكايت مي كــند
واز جـــداي ها شكايــــت مي كنـــد
هر كي ماند دور او از اصل خويش
باز جويد روز گار وصل خويــــش
اين
گونه است كه امام خميني بهار را فصل عاشقي ومي
خوري مي داند:
بهــــــارآمد ،بهـــار آمد بهـــار گــــل عذار
آمــــــد
به مي خوران عاشق گو خمار از صحنه بيرون شد
اما
از منظر حافظ موسم بهار وايام جواني هردو هنگامه ي
طرب،عيش ومستي،وفصل شكفتن جان وجهان است وحافظ چه
شرين مي سرايت:
صـــبا به تهنـــــيت پير مي فروش آمد
كه موسم طرب وعيش وناز ونوش آمد.
بهار فصل دلدادگي عاشق ومعشوق،غزل خواني بلبل
برگرد رخ گل،زلف رقصاني سوسن وسنبل،خروش دره ها
وجوشش جوباران،چهره گشايي ،كرشمه،طنازي
زيبارويان،چيدن گل از رخسارنگار وساغر كشي مي
پرستان مست با ساقي الست است:
زروي ساقي مهوش گلي بچين امروز
كه گرد عارض بستان خط بنفشه دميد
بهار هنگامه ي فصل عطارگري ياسمن وگل محمدي،
باغباني شقايق بهار عمر است واز بيخ وبن بركندن غم
وسوز هجر رخ يار:
بهار آمد وگل طرب انگيز گشت وتوبه شكن
شـــــادي رخ گــــل ، بيــــخ غم زدل بركـن
اما
جواني اين طرفه معجون زندگي واين گل سرسبد باغ عمر
فصل رويش وجوشش دوستي ودرستي در بستان سينه ورندي
كردن ونرد عشق بازي وسماع كردن با عالم وآدم است:
اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
باز آكه ريخت بي گل رويت بهار عمر
بنا
بر اين بهار وجواني هنگامه عاشق شدن ،اميد به
آينده بهار گون،سر در عرش حق سايدن،خوي سگي را رها
كردن وجان وروان را بهاري كردن است.
تاریخ
نشر مطلب: دوشنبه 9 ثور 1387 خورشيدی برابر با 28
اپريل 2008 ميلادی/ آلمان |