|
مقالات جدید
عبدالاحد بهادری
گزارش سیزدهمین سالروز شهادت بابه مزاری
و پانزدهمین سالگشت فاجعه ی افشار در لندن
هر
سال از
۲۲
دلو سالروز فاجعه ی انسانی افشار تا
۲۲
حوت سالگشت شهادت بابه مزاری و یارانش٬ فرزندان و
پیروان بابه در داخل و خارج از افغانستان بیشتر از
هر زمان دیگر یاد و خاطره ی بابه مزاری و شهدای
عزتبخش غرب کابل را در عمق دل و جان خویش گرامی
میدارند.
هر
سال که میگذرد بابه مزاری و شهدای غرب کابلش زنده
تر و گرمتر از سال پیش در اذهان و زندگی فرزندان
بابه و دیگر مردم عدالتجوی کشور تبلور و تبارز
پیدا میکنند.
در
بریتانیا نیز "ستاد برگزاری مراسم سیزدهمین سالروز
شهادت بابه مرزاری" از هفته ها قبل تدارک مراسم پر
شکوهی را در لندن دیده بودند.
این
محفل روز یکشنبه
۱۶
مارچ
۲۰۰۸
تحت عنوان " شهید مزاری و گفتمان عدالت اجتماعی
در افغانستان" در سالون کنفراس
BUKHARA HOTEL
در غرب لندن برگزار گردید.
در
این محفل صدها تن از مردان و زنان از اقوام مختلف
افغانستان و غیر افغانستانی از لندن و سایر شهر
های بریتانیا و از اقشار مختلف اعم از شخصیت های
سیاسی٬ فرهنگی و اجتماعی٬ دانشجویان٬ رؤسای انجمن
های فرهنگی٬ اجتماعی و ورزشی شرکت نمودند و در
همان حال بیش از
۳۶۰۰
نفر در سایر کشور ها از طریق اینترنت و آنلاین
مراسم را مشاهده کردند.
در این محفل که در دو بخش جداگانه ی فارسی و
انگلیسی ترتیب یافته بود٬ آیاتی از کلام الله مجید
توسط قاری برجسته ی قرآن آقای صالحی تلاوت گردید.
سپس سید رضا محمدی شاعر نامدار کشور و مجری برنامه
مثنوی معروف و بلند ابوطالب مظفری را که در رثای
بابه سروده شده بود را با سبک مخصوص و زیبای خودش
به خوانش گرفت:
سمـــند خـــوش قـــدم مـــن سپید پیشـــانه
بــــبر مسافرخـــود را به مقصــــد خانـــــه
به چار نعل بتاز آب و خاک را طی کـــــــن
بتـــــاز و رنج سوار هلاک را طی کـــــــن
........
تهمتنی کـــه برآمــــد ز هفتخوان بــــیرون
ولی ز چـــاه برادر نـــبرد جــــان بــــیرون
نمرده ست مزاری که مرگ بس خرد است
بــــه پیش همــــت مردی ز آسمان بــیرون
رضا
محمدی در آغاز از نیلوفر فولاد خواست تا مقاله ی
زینب یادگار بابه مزاری را قرائت کند.
زینب مزاری که مقاله اش را سال گذشته برای فرزندان
بابه خوانده بود با چند پرسش آغاز میکند: چرا
در چشمان غمرده ی مردم کشورش حس نگرانیست؟ چرا
هیچکس نیست که دادرس مظلومان باشد؟ به راستی آرمان
کسی چون مزاری چه میتواند باشد؟ من نه به عنوان
دختر دلسوخته ی مزاری بلکه به عنوان یک جوان آب و
خاکم دوست دارم، بدانم چرا او رفت؟ میخواهم بدانم
میثاق با خون مزاری چه شد؟ کجایید فرزندان مزاری؟
بیایید باز هم با هم باشیم و بدانیم آرمانش چه
بود؟
زینب در بخش دیگر مقاله اش میگوید: آری مزاری
هم پدر بود٬ درست مانند پدر های دیگر٬ و
چگونه میتواند یک پدر از همه چیز حتا از حلاوت مهر
دخترک دردانه اش بگذرد و محبتی را که بعنوان پدر
از آن اوست به پای کودکان افشار بریزد. و حال
میخواهم بدانم در این دنیای بی مروت چه کسی دست
مهربانی بر سر یتیمان افشار میکشد؟
زینب مزاری در پایان مقاله اش با تاکید بر این
نکته که آرمان های بزرگمرد تاریخ مان را فراموش
نمی کنیم٬ میگوید: باز به دور دست ها می نگرم
که فرزندان مزاری در افق سرنوشت فردا پا به پای
هم٬ در کنار هم ندای عدالت او را زمزمه می کنند٬
این رسالت همه ی ماست که از هویت مردم خود دفاع
کنیم.
سپس
پیام حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان به مناسبت
سیزدهمین سالگرد شهادت بابه مزاری توسط رضا محمدی
قرائت شد.
انجنیر همایون تاچ نویسنده٬ روزنامه نگار و مسئول
انجمن دوستی و از اعضای ستاد برگزاری سیزدهمین
سالگرد شهادت بابه مزاری سخنران بعدی محفل بود.
آقای تاچ با بیان اینکه در چنین شب و روزی دست
اهریمن ارتجاع سیاه قرون وسطایی در تبانی با
حامیان و سازمان های استخباراتی خارجی٬ یکی از
فرزندان رشید و خدمتگذار مردم نجیب افغانستان
استاد عبدالعلی مزاری را به شهادت رساند٬ افزور:
شهادت بابه مزاری هرچند به ظاهر امر به منظور
بی بهره ساختن جنبش به پاخاسته ی هزاره ها در راه
تامین عدالت اجتماعی٬ دستیابی به حقوق حقه و تعیین
موقعیت اتنیکی شان در میان سایر گروه های اتنیکی
کشور بر مبنای اصل تساوی بود اما در حقیقت محروم
ساختن ملت افغان از وجود یک شخصیت آگاه و مطرح در
سطح کشور بود.
آقای تاچ در بخش دیگر از سخنانش گفت: مزاری
شخصیتی بود دارای وسعت نظر٬ بینش فراخ٬
آزادیخواه و دموکرات. وی حل مسایل هزاره ها را
در حل مشکل ملی در سطح کشور میدید.
آقای تاچ در بخش پایانی سخنانش از پیروان بابه
مزاری خواست تا به خاطر بزرگداشت شایسته از
آرمانهای بابه و تعمیم اندیشه هایش سمینار ها و
کنفرانس های علمی به راه اندازند تا نسل های بعدی
با شناخت دقیق و روشن از شخصیت بزرگ بابه راه
عدالتخواهی را درست تعقیب نمایند.
در
دیگر بخش برنامه سید رضا محمدی پیام استاد محمد
کریم خلیلی معاون رئیس جمهور و رهبر حزب وحدت
اسلامی افغانستان به مناسبت سیزدهمین سالگرد شهادت
بابه مزاری را قرائت نمود.
استاد خلیلی با بیان اینکه شهید مزاری رهبری بود
که میخواست همه ی مردم افغانستان از صلح٬ آرامش و
امنیت برخوردار شوند اضافه نموده است: رهبر شهید
دفاع از حق مظلومان را بر مقام٬ قدرت و امکانات
مادی ترجیح داد و با شعار حق طلبی٬ آزادی و عدالت
خواهی به جهاد و مقاومت مردم افغانستان معنا
بخشید.
در بخش دیگر پیام آمده است: همانطور که سیزده سال
قبل شهادت آن بزرگمرد میزان بیعدالتی٬ جهل و ایده
های تنگ نظرانه را در کشور باز تاب میداد٬ امروز
تطبیق اهداف و تحقق آرمان های او بزرگترین آزمون
دموکراسی و مشروعیت نظام سیاسی به شمار میرود.
سپس
خانم شا بی بی ناله شاعره ی کشور دو پارچه شعر با
عنوانهای هزاره و وطن قرائت کرد.
حبیب الله جانبدار رئیس حزب دریز ملی افغانستان
سخنران بعدی محفل بود. آقای جانبدار با گرامیداشت
یاد بابه مزاری یاد آور شد همانگونه که کمان رستم
با رنگهای مختلتفش زیباست٬ یک کشور نیز با اقوام و
زبان های گوناگونش زیباست.
آقای جانبدار که به زبان پشتو صحبت میکرد افزود:
افغانستان خانه ی مشترک همه ی افغان ها است و
افتخار یک قوم افتخار سایر اقوام برادر افغانستان
به حساب میاید.
پس
از آن نیلاب فولاد شعر سروده شده توسط پدرش آقای
فولاد را قرائت کرد:
ای فلک آن سرو آزاد چمـــن آرا کجاســت
مرهم دل های خونین پر از غم ها کجاسـت
از فراقت ای پدر ما جمله مجنون گشته ایم
سوختیم در این بیابان خیمه ی لیلا کجاست
سخنران دیگر مراسم خانم خدیجه عباسی فوق لیسانس از
دانشگاه
London
School of Economicبود.
خانم عباسی شرایط زن امروز افغانستان و مقایسه وضع
زنان در داخل و خارج از کشور را به بررسی گرفت و
از نقش بابه مزاری در حمایت از فعالیت اجتماعی٬
فرهنگی و سیاسی زنان تقدیر نمود.
سپس
آقا طیب کشتمند سخنرانیش را که تحت عنوان" استاد
عبدالعلی مزاری٬ نمادی از ایستادگی هزاره ها" بود
اینچنین آغاز کرد: مزاری شخصیتی از تبار آن
بزرگمردان و مبارزان آزادیخواه هزاره بود که آرمان
دفاع از رهایی و دادخواهی قومی خویش را به نقد جان
خریدند.
آقای طیب کشتمند علاوه نمود: استاد مزاری بخاطر
تحقق اندیشه تثبیت حقوق پایمال شده ی هزاره ها و
برای به رسمیت بخشیدن برابری آنان در کشور واحد
افغانستان مبارزه کرد.
در
آخر بخش فارسی برنامه آقای جعفر عطایی نویسنده و
چهره ی جوان فرهنگی کشور سخنرانی نمود.
آقای عطایی با بیان اینکه شخصیت و بنیه های فکری
خود را مدیون بابه مزاری هستم و او را مانند پدر
دوست میدارم افزود: مزاری تنها شخصیت در تاریخ
افغانستان است که مرز های ایدیولوژیکی را
عبور کرد و اندیشه های چپ و اسلام افراطی را حلال
مشکل افغانستان نمیدانست. بر همین اساس پس از
پیروزی مجاهدین٬ وزرایی را که مزاری برای عضویت در
کابینه معرفی کرد شامل مجاهدین سابق٬ وزرای زمان
ظاهرشاه و اعضای حزب دموکراتیک خلق بودند.
وی
با ذکر این نکته که هزاره ها در طول تاریخ بیشترین
قربانی را در راه وحدت ملی و هویت ملی داده اند٬
گفت: وحدت ملی واقعی زمانی در افغانستان تحقق
میابد که همه ی اقوام خود را در تصمیم گیری های
کشور سهیم بدانند٬ نه اینکه عده یی که در حاکمیت
قرار میگیرند تعدادی را از سایر اقوام افغانستان
انتخاب کنند و بعد بگویند که ما وحدت ملی بوجود
آورده ایم٬ که اگر چنین شود اینگونه وحدت ملی تنها
به درد تبلیغات و روزنامه ها میخورد و مشکل وحدت
ملی در افغانستان همچنان باقی خواهد ماند.
پس
از سخنرانی آقای عطایی٬ مجری بخش فارسی برنامه
آقای محمدی با تذکر این مطلب که بر اساس تماس هایی
که با جنرال خداداد وزیر مبارزه با مواد مخدر
گرفته شده بود٬ بنا بود ایشان یکی از سخنرانان
محفل باشد اما خانواده ی وی در تماسی خبر دادند که
مشکلاتی در پرواز جنرال خداداد پیش آمده است٬ از
حاضرین در محفل پوزش خواسته و با خواندن شعری این
بخش را به پایان برد:
چه میشد سالــهای درد میمانــد
کبوتــر
با خــــزان سرد میماند
میـــان این همـــه آدم نمـــــا ها
یـــکی
میماند٬ اما مـــرد میماند
بعد
از مکث کوتاهی که به محفل داده شد آقای طاهر شاران
دانشجوی دوره ی دکترای فیزیک دانشگاه لندن و از
اعضای ستاد برگزاری مراسم سالگرد شهادت بابه مزاری
به عنوان مجری٬ بخش انگلیسی برنامه را آغاز کرد.
عارف سحر دانشجوی رشته ی سیاست و جامعه شناسی در
دانشگاه
Northampton
اولین سخنران بخش انگلیسی بود. وی به بررسی ابعاد
مختلف شخصیت بابه مزاری پرداخته افزود: بابه
مزاری در جامعه ی ما فرا تر از یک رهبر مطرح است و
به همین دلیل ما او را "بابه" خطاب میکنیم و این
لقبی است که مردم به او داده اند٬ نه دولت و
کابینه !
آقای سحر در ادامه گفت: هزاره ها در طول تاریخ
مورد تبعیض قرار داشته اند و این تبعیض و بی مهری
تا کنون ادامه دارد. مناطق مرکزی و هزاره جات از
امن ترین نقاط افغانستان است و در آن از کشت مواد
مخدر و تروریزم خبری نیست اما همچنان از سوی مجامع
کمک کننده ی جهانی نادیده گرفته می شود٬ به گونه ی
که آثار بازسازی در این مناطق به چشم نمیخورد.
سخنران بعدی این بخش تمنا رحیمی دانشجوی رشته ی طب
دانشگاه لندن بود.
تمنا رحیمی که از سخنرانان ثابت مراسم سالگرد های
بابه در سالهای آخر لندن بوده است در ابتدا گفت:
من آرزو دارم که این تنها زنان نباشند که در
ارتباط حقوق زن سخنرانی میکنند بلکه مردان نیز
برای تثبیت جایگاه واقعی زنان در جامعه تلاش کنند٬
همانگونه که شهید مزاری با صراحت در ارتباط حقوق
زنان سخن گفته است و خواستار حضور زنان در همه ی
عرصه های زندگی شده است. و این یک ضرورت است چون
هنوز زنان در افغانستان از تبعیض در بخش های مختلف
رنج میبرند.
تمنا رحیمی سپس به طور مفصل در ارتباط به وضع زنان
در افغانستان و دیدگاه ها و نقش بابه مزاری در
بهبود شرایط زنان در جامعه ی هزاره صحبت کرد.
سپس
Dr.
Antonio Giustozzi
محقق علوم سیاسی در دانشگاه لندن٬ کارشناس مسایل
افغانستان و نویسنده ی کتاب های "قرآن٬ کلاشینکوف
و لپ تاپ" و " جنگ٬ سیاست و جامعه در افغانستان"
به ایراد سخن پرداخت. دکتر گیوستازی که در مجامع
علمی بریتانیا معروف به طرفدار ایجاد نظام فدرالی
در افغانستان است و بار ها در سخنرانی هایش هزاره
ها را اولین کسانی معرفی کرده است که خواهان سیستم
فدرالی در افغانستان بوده اند٬ در این سخنرانی
نیز به بحث در این زمینه پرداخت.
وی
با بیان اینکه نظرات من ممکن است برایم دشمنانی
ایجاد کند اما من معتقدم فدرالیزم بهترین راه حل
مشکلات افغانستان است٬ افزود: ساختار قومی
افغانستان به صورتی است که در آن مشترکاتی که
لازمه ی ملت سازی است مانند زبان٬ مذهب٬ فرهنگ و
ارزشهای اجتماعی و خانوادگی مشترک وجود ندارد.
دکتر گیوستازی که به صورت تفصیلی به بیان این
موضوع پرداخته و گفت: من نمیگویم نظام
فدرالی افغانستان مانند فدرالیزم مدرن امریکا٬
جرمنی و سویس باشد٬ بلکه نظام فدرالی نسبی که
مطابق با شرایط افغانستان باشد و بیشتر شبیه سیستم
فدرالی هند و پاکستان.
وی
در پایان سخنانش به پرسش های حاضرین پاسخ
گفت.
تاریخ نشر مطلب:
چهارشنبه 29 حوت 1386 خورشيدی برابر با 19 مارچ
2008 ميلادی/ جرمنی
|
