|
مقالات جدید
یورش آریایی
نقش مطبوعات در باز سازی و بهتر سازی فرهنگ مردم
با
تدوين و تصويب قانون جديد مطبوعات در افغانستان در
سال 1381 خورشيدي به اهتمام داکتر سید مخدوم رهین
وزیر اسبق وزارت اطلاعات و فرهنگ، فعاليت مطبوعات
و رسانه هاي صوتي و تصويري در اين كشور با رعايت
اصل آزادي بيان و حفظ اساسات دين مقدس اسلام، آزاد
اعلام گرديد.
اما
با وجود فوايدي اين قانون در بيان حقايق جامعه و
انتقاد از مسئولين و اوضاع كشور، ضررهايي را نيز
با خود به همراه داشت. سوء استفاده از آزادي بيان
در مطبوعات و برخي رسانه ها و بي توجهي به
اعتقادات ديني و ارزشي مردم، چالشي را در عرصه
فرهنگي در افغانستان بوجود آورد كه تاكنون نيز به
نوعي ادامه دارد.
ما نباید مطبوعات را وسیلۀ برویج و تکثیر فرهنگ
بیگانه، ضد فرهنگ بومی و اسلامی خویش قرار دهیم .
پس از این ساطور پرقدرت در جهت غنامندی فرهنگ خویش
استفاده نموده و در بازسازی و ترویج فرهنگ بومی
مردم این سرزمین و فرهنگ اسلامی که تمام محاسن
دنیوی و اخروی مشمول آن است، استفادۀ اعظمی نمایم
و برای مردم مان بفهمانیم که چطور می توانند با
سعادت و تعالی در کنار یک دیگر زیست نمایند.
وضعيت
آزادي بيان در 6 سال اخير در افغانستان واقعاً در
تاريخ کشور بي سابقه است. و گسترش رشد كمي و كيفي
در مطبوعات كشور به وجود آمده و فضاي آزاد سياسي
بعد از پروسه بن اين امكان را به مطبوعات و
خبرنگاران داد؛ كه بتوانند با آزادي تمام مطالب را
عنوان
كنند.
يگانه دستاورد نظام جديد در افغانستان آزادي بيان
است و در اين قسمت مطبوعات داراي آزادي زيادي
هستند، چرا كه آزادي بيان فراوان است و امكانات
دسترسي مردم به مطبوعات، زياد است كه اين پيشرفت
خوبي است و اميدوار هستيم كه اين آزادی ادامه پيدا
كند. وشایان ذکر می دانم انچه را که همه معتقد
بدآن اند که باید شخصیتی در سمت وزارت اطلاعات و
فرهنگ قرار گیرد که مزاید برعلمیت وشخصیت ولای
فرهنگی مدافع این آزادی باشند نه خود سد راه آزادی
بیان و دمکراسی قرار گیرند.
اما
در كنار اين جنبه مثبت، مسائل ديگری هم وجود دارد
كه بايد به آن توجه شود. مهم ترين اين مسائل اين
است كه تجربه شش سال اخير نشان داد كه با وجودي كه
مطبوعات در افغانستان آزادي های زيادي دارند، ولي
مسئولين مملكتي گوش شنوايی در برابر مطبوعات آزاد
ندارند. گويا اين طور مي خواهند بگويند كه شما
اهالي مطبوعات هر چه دل تنگتان مي خواهد بگوئيد و
ما هم هر كاري كه خواستيم مي كنيم. يعني عملكرد
مسئولين، هيچ ارتباط مستقيمي به انتقادات منتشره
در مطبوعات آزاد افغانستان ندارد و اين نقطه ضعفي
است كه در روابط بين مطبوعات و دولت به وجود آمده
است.
و
اما سوال اساسي در خصوص آزادي مطبوعات در
افغانستان اين است كه اهالي مطبوعات و فرهنگ
افغانستان از فرصت بوجود آمده در عرصه آزادي بيان
و فعاليت مطبوعاتي چه استفاده مطلوب و سازنده اي
را براي رشد فرهنگ و ايجاد وحدت ملي در افغانستان
داشته اند؟ حضرت محمد (ص) می فرمایند: بزرگترين
شجاعت، گفتن حقيقت در برابر حاكم ظالم است و اين
خودش تشويقی است براي آزادي بيان.
تعدادي از كشورهاي دنيا، از افغانستان فقط تصاویری
مربوط به جنگ و ترياك را منعكس مي كنند، اما در
روي ديگر سكه واقعيت هايي است كه نبايد از آن چشم
پوشيد. افغانستان سرزميني است با داشتن بيش از
هزاران سال سابقه درخشان فرهنگ و تمدن، هنوز هم
ظرفيت هاي فرهنگي نایابی در داخل وخارج دارد. که
منعکس کنندۀ فرهنگ بلند بالای مردم این سرزمین است
و من به این مسأله باور كامل دارم، ولي مسائلي كه
وجود دارد سه دهه جنگ، مهاجرت، فقر، ناامني و
بدبختي تأثيرات مخرب زیادی در کشور از خود بر
جای گذاشته است و امكانات به فعليت درآوردن اين
قوه عظيم ، كه در فرهنگ و فرهنگيان افغانستان
وجود دارد را با مشكل مواجه ساخته است. ولي
با تمام این مسایل من فكر مي كنم، در طي اين 6 سال
ما شاهد جوانه زدن شكوفه هاي بسيار زيباي فرهنگ در
گلستان فرهنگ افغانستان بوديم و در نتیجه ، مسائل
بوستان و شعر بسيار پيشرفت كرده است. فرهنگیانی
که در خارج از افغانستان به سر می بردند، وقتي كه
به افغانستان باز گشتند، باعث شكوفايي و باروري
فرهنگ افغانستان شدند. به همين ترتيب،
فرهنگيان ما كه در اروپا و آمريكا به سر می برند و
یا کسانیکه در دامان مادر وطن سکونت دارند، چه پيش
كسوتان و چه جوانان، ظرفيت های عظيمي را دارند
تا بتوانند فرهنگ باستاني و تاريخي افغانستان را
به نحو احسن به جهانيان بشناسانند. ولي شرط مهم
اين است كه زيربناهاي سياسي ، اقتصادي و امنيتي
شكوفايي فرهنگ، توسط دولتمردان و جامعه جهاني
فراهم شود، تا بتوانند اين ميوه نازك فرهنگ در يك
زمين بارور رشد نماید.
و
اما آزادي بيان و مطبوعات، چه نقشي بايد درسعادت
انساني ورشد توسعه يك كشور داشته
باشد؟
چی می باید کرد و چگونه می توان مطبوعات را وسیلۀ
باز سازی و بهتر سازی فرهنگ مردم این مرز و بوم
قرار داد و ایشان را بطرف بهتر زیستن و بانشات
بودن دعوت کرد؟
از دیدگاه من در قدم نخست باید شناسایی و تحلیل
مشکلات کرد و بعداً در صدد آن شد تا این مشکلات را
ریش کن ساخت و یاهم مانع قرار داد سر راه این
ناهنجاری ها تا وقوع آن مردود شمرده شده وانسان
امروز آن را شهامت نه بلک ضعف خود پنداشته و در
راه محوه نمودن این نقیصه یا پدیدۀ شوم قد علم
نموده و کوشا باشد.
بطور اشاره :
1
- در اکثر شهر ها و روستاهای کشورما، اغلب مشاهده
شده است که مردمانی موجب احترام مسکونین آن محل
قرار می گیرند که در به کارگیری افعال بد و
نامطلوب دست بالای دارند. جان انسانی را می گیرند
و یا اموال مردم را به یغما می برند. نوامیس اهل
آن دیار را مورد تجاوز قرار می دهند ویا قطاع
الطریق هستند و ایشان جوان کاکه ، دلیر وبه قول
معروف جوانمرد پنداشته می شوند که این امر بذات
سبب انحراف جوانان می گردد.
2
- در اغلب فامیل ها زمانیکه پسر جوان یک فامیل
عروسی می نماید، مادر پسر جوان همیشه احساس دارد
که عروس اش فرزند اش را گروگان گرفته است و بدین
محلوظ او فکر می کند که بزرگترین وی عروس اش است
ویا عروس فکر می کند که سنگین ترین مانع سر راه اش
برای رسیدن به رفاع همیشه گی، مادر شوهر و خواهر
شوهراش است و اگر بتواند شوهرش را از فامیل اش
مجزا سازد با خطری مواچع نخواهد شد ویا شوهر
مردانگی را در لت و کوب و بی ارزش جلوه دادن خانم
و یا مادر وخواهرخود می داند که قطاً چنین نیست.
3 –
همۀ ما شاهد آن هستیم که هیچ یک از ما نه تنها در
پاک نگهداشتن شهر ودهات خود توجه نداریم بلکه
بزرگترین مسببین آلوده سازی محیط زیست خویش هستیم
و ما توقوع داریم که شهر داریها باید این کار را
انجام دهند زیرا مسؤلیت آنها است و ما هیچ مسؤلیتی
در این خصوص نداریم. بدین مفهوم که در شهرکابل
تقریباً 4.5 میلیون انسان زیست دارند وباید به
تشکیل شهرداری کابل افزوده شود تا هریک از این
کارمندها در عقب دست یکی از ما ایستاده شده و
کثافات تولید شده از مارا به جای مناسب آن انتقال
دهند.
در
عصر حاضر که مادر وطن در خون خفته، بی دست و پا و
سینه دریدۀ ما سخت نیاز به بازسازی در ابعاد
گوناگون اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و غیره غیره
دارد وظیفۀ همۀ قلم به دستان و مطبوعات است که
مردم را آگاه سازند تا در بازسازی کشور خاصتاً
بازسازی فرهنگی سهم فعال و ارزندۀ خویش را ایفاع
نمایند وبدانند که بدون دست بکار شدن حتی یک فرد
آنها افغانستان با سعادت و مترقی نخواهیم داشت و
این معمول با همت گماشتن مطبوعات یا رسانهای صوتی
، تصویری و نوشتار میسر است تا این موارد را در
قالب فلم ها ، مصاحبه ها، نمایشنامه ها، مقاله ها
، درامه ها و غیره سهولت ها منعکس نمایند.
یورش آریایی ( تابستان سال 1387)
تاریخ
نشر مطلب: دوشنبه 4 سنبله 1387 خورشيدی برابر با
25 اگست
2008
ميلادی/ آلمان |
